Bölge Adliye Mahkemesi'nin, CMK 280. maddesinde sınırlı olarak sayılan haller dışında bozma kararı vererek dosyayı ilk derece mahkemesine göndermesinin hukuka aykırı olduğu, bu tür bozma kararlarının ve buna dayalı hükümlerin hukuki değerden yoksun olduğu, istinaf dairesinin bizzat duruşma açarak hukuka aykırılığı gidermesi gerektiği vurgulanmıştır.

Müşterek miras kalan evdeki eşyaların (derin dondurucu, çamaşır makinası vb.) diğer mirasçıların bilgisi ve rızası dışında götürülmesi iddiası ile ilgili yürütülen soruşturmada, savcılıkça olayın hukuksal ihtilaf olduğu gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir. İtiraz merciinin bu karara yapılan itirazı reddetmesi üzerine, Yargıtay, eylemin TCK 144/1-a maddesi kapsamında 'paydaş veya elbirliği ile malik olunan mal üzerinde hırsızlık' suçunu oluşturabileceğini ve uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiğini belirterek, eksik soruşturma nedeniyle kararı kanun yararına bozmuştur.

Yargıtay, hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünü, sanığın savunmaları, tanık beyanları ve sunulan sözleşme doğrultusunda eksik inceleme yapıldığı ve alacak-borç ilişkisine dayalı hırsızlık suçunun unsurlarının yeterince tartışılmadığı gerekçeleriyle bozmuştur. Ayrıca, infaz aşamasında ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması ve koşullu salıverilme sürelerinin gözetilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Müştekinin, miras kalan ancak henüz taksim edilmemiş arazideki zeytinlerin şüpheli (kardeşi) tarafından izinsiz toplanması üzerine yaptığı şikayetle ilgili olarak; savcılığın 'tarafların paylı mülkiyet sahibi olması ve taksimin bulunmaması' gerekçesiyle verdiği kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddedilmesi üzerine, Yargıtay, eksik soruşturma yapıldığını belirterek kararı kanun yararına bozmuştur. TCK 144/1-a maddesi uyarınca paydaşlar arasındaki malvarlığı suçlarının cezalandırılabilirliği dikkate alınarak, somut olayda taraflar arasındaki rızai taksimin ve eylemin mahiyetinin tam olarak araştırılması gerektiğine hükmedilmiştir.

Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 'Güveni Kötüye Kullanma' suçundan verilen beraat kararı, Yargıtay tarafından suç vasfının yanlış nitelendirildiği (eylemin aslında TCK 144/1-a kapsamındaki hırsızlık suçunu oluşturduğu) tespitiyle incelenmiştir. Ancak, suçun türü ve üst sınırına göre zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından, hüküm bozulmuş ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

Sanık, çalıştığı kuyumcu dükkanından iş yerinin gayriresmi ortağının talimatıyla iş yeri sahibinin bilgisi dışında bazı eşyaları (saatler, terazi vb.) almıştır. Yerel mahkeme bu eylemi 'hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma' (TCK 155/2) kapsamında değerlendirmiştir. Yargıtay ise bu eylemin, iş yeri ortağının talimatı ile yapılması ve hukuki ilişki/iştirak durumu göz önüne alındığında, TCK 144/1 maddesinde düzenlenen 'hukuki bir ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla hırsızlık' veya daha doğru bir ifadeyle 'bir hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsilinmak' (hırsızlığın daha az cezayı gerektiren hali) kapsamında kalması gerektiğini belirterek suç vasfında hata yapıldığını tespit etmiş ve hükmü bozmuştur.

Yerel mahkeme tarafından hırsızlık suçundan açılan davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmişse de, Yargıtay yaptığı incelemede yerel mahkemenin hesaplamasının hatalı olduğunu ancak dava dosyasında zamanaşımının gerçekten dolduğunu tespit etmiştir. Bu sebeple yerel mahkemenin düşme kararını gerekçesi yönünden bozmuş, ancak yeniden yargılamaya gerek duymadan zamanaşımı nedeniyle davanın düşmesine karar vermiştir.

Yargıtay 2. Ceza Dairesi, sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen beraat hükümlerini incelemiştir. İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden dava zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle davanın düşürülmesine; hırsızlık suçu yönünden ise, zorunlu müdafi atanmaması (savunma hakkı kısıtlaması) ve eksik araştırma (sanığın iş yeri ortağı olup olmadığının, alacak iddiasının araştırılmaması) gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar vermiştir.

Hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün; gerekçesiz olması, uzlaştırma hükümlerinin değerlendirilmemesi ve basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirme zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Sanığın maktulü kasten öldürme ve nitelikli yağma suçlarından mahkumiyetine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının, suç vasfı ve delillerin değerlendirilmesi yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda, çoğunluk görüşüyle onanmasına karar verilmiştir. Kararda, sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürme ve nitelikli yağma suçlarını oluşturduğu kabul edilmiştir.