Sanığın kucağındaki mağdur çocukla cami çıkışında dilencilik yapması eyleminin 'çocukları dilencilikte araç olarak kullanma' suçunu oluşturduğuna dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının, delillerin değerlendirilmesi ve suçun unsurlarının oluşumu açısından hukuka uygun bulunarak onanmasıdır. Yargıtay, suçun 'araç olarak kullanma' unsurunun, mağdurun muhatap tarafından algılanabilecek şekilde yanında bulundurulmasıyla gerçekleştiğini vurgulamıştır.

Yargıtay 8. Ceza Dairesi, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesini tamamlamıştır. Mahkeme, çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçu yönünden verilen hapis cezasının miktarı itibarıyla 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca temyiz edilemez olduğunu belirterek sanığın temyiz istemini reddetmiştir. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden ise, yapılan incelemede dosyadaki delillerin ve yargılama sürecinin hukuka uygun olduğu, suç vasfı ve yaptırımların doğru belirlendiği kanaatine varılarak temyiz itirazları esastan reddedilmiş ve hüküm onanmıştır.

Sanığın, 3 yaşındaki kızını araç olarak kullanarak dilencilik yaptığı iddiasıyla açılan davada, yerel mahkemece verilen mahkumiyet kararının istinaf incelemesi sonucunda esastan reddine karar verilmiş; Yargıtay ise yapılan temyiz incelemesinde suçun sübutuna, yargılama sürecine ve delillerin değerlendirilmesine ilişkin herhangi bir hukuka aykırılık görmeyerek yerel mahkeme hükmünü onamıştır.