Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ve ilk derece mahkemesinin cezasını artırmayan mahkumiyet hükmüne karşı yapılan temyiz başvurusunun, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca kesin olması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Sanığın kolluk görevlilerine karşı eyleminin 'taksirle yaralama' suçunu değil, görevi yaptırmamak için direnme suçu ile birlikte kasten yaralamanın nitelikli hallerini oluşturduğu gerekçesiyle yerel mahkeme kararı bozulmuştur. Ayrıca, taksirli suçlarda hak yoksunluğu uygulanamayacağı ve kasıtlı suç ile taksirli suç arasında tekerrür hükümleri uygulanamayacağı hususlarına dikkat çekilmiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi, hakaret suçu yönünden mahkumiyet kararını onarken, görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden ise sanığın sarf ettiği sözlerin 'cebir veya tehdit' unsurlarını taşımadığı ve objektif olarak ciddi bir korku/endişe doğuracak nitelikte olmadığı gerekçesiyle mahkumiyet kararını bozmuştur.

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle yargılandığı davada, temyiz incelemesi sonucunda suç tarihi ile karar tarihi arasında 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği tespit edilmiştir. Bu nedenle, yerel mahkemenin mahkumiyet hükmü bozulmuş ve CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi, sanık hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen kararları incelemiştir. Görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden verilen hapis cezasının miktar itibarıyla kesin nitelikte olması nedeniyle temyiz istemi reddedilmiş; hakaret suçu yönünden ise yapılan incelemede mahkemenin delil değerlendirmesinin, gerekçesinin ve ceza tayininin yerinde olduğu görülerek sanık müdafiinin temyiz itirazları reddedilmiş ve hüküm onanmıştır.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi, sağlık kurumunda görevli ancak sağlık personeli sıfatını haiz olmayan güvenlik ve temizlik görevlilerine karşı işlenen hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarında, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun Ek 12. maddesi kapsamında ceza artırımı yapılamayacağına hükmetmiştir. Mahkeme, kanun yararına bozma talebini kabul ederek, yerel mahkemenin hatalı ceza artırımını düzeltmiş ve sanık hakkındaki cezaları yeniden tayin etmiştir.

Sanığın sağlık ocağında doktor olan katılana ilaç yazdırması isteğinin reddedilmesi üzerine gelişen olayda, sanığın 'görevi yaptırmamak için direnme' (TCK 265) suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir. Yargıtay, eylemin görevi engelleme niteliği taşımadığını, olayın 'tehdit' ve 'kasten yaralamaya teşebbüs' suçlarını oluşturduğunu belirterek hükmü bozmuştur. Ayrıca, cezanın ertelenmemesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmemesi yönündeki gerekçenin yetersiz ve soyut olduğu vurgulanmıştır.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından yapılan incelemede, sanıklar hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen hükümler değerlendirilmiştir. Görevi yaptırmamak için direnme suçuna ilişkin hükümlerin kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle temyiz istemi reddedilmiş; hakaret suçuna ilişkin hükümler ise yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka uygun bulunarak esastan reddedilmiş ve onanmıştır.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi, sanığın 'görevi yaptırmamak için direnme' suçundan aldığı mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz başvurusunu incelemiş; sanığın eksik inceleme, adil yargılanma hakkı ihlali ve delillerin yetersizliği gibi iddialarını yerinde görmemiştir. Mahkeme, Bölge Adliye Mahkemesi kararında hukuka aykırılık bulunmadığına kanaat getirerek temyiz istemini esastan reddetmiş ve hükmü onamıştır.

Yargıtay 4. Ceza Dairesi, sanıklar hakkında 'görevi yaptırmamak için direnme' suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz başvurusunu incelemiştir. Sanık müdafiinin eksik inceleme, tahrik hükümleri, pasif direnme ve kast yokluğu iddialarını reddeden Daire, Bölge Adliye Mahkemesi kararında hukuka aykırılık bulunmadığına kanaat getirerek hükmü onamıştır.