Sanığın, maktul ve katılanlar tarafından gerçekleştirilen haksız saldırıya karşı meşru savunma sınırını korku, kaygı ve heyecanla aştığı kabul edilmiştir. İlk derece mahkemesinin beraat kararını, Bölge Adliye Mahkemesi 'ceza verilmesine yer olmadığına' şeklinde düzelterek onamış, Yargıtay ise bu kararı yerinde bularak sanığın meşru savunmada sınırın aşılması (TCK 27/2) kapsamında cezalandırılmamasına hükmetmiştir. Mağdurun şikayetçi olmaması nedeniyle temyiz hakkı bulunmadığına ve katılanın temyiz itirazlarının yerinde olmadığına karar verilmiştir.

Sanık hakkında kasten öldürme suçundan verilen 'ceza verilmesine yer olmadığı' kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddedilmesi üzerine, katılanlar vekili tarafından yapılan temyiz başvurusu incelenmiştir. Yargıtay, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-h maddesi uyarınca, ceza verilmesine yer olmadığına dair kararların istinaf incelemesi sonrası temyize konu olamayacağını ve suçun 286/3. maddesi kapsamında istisna teşkil etmediğini belirterek, temyiz istemini reddetmiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesi, kasten öldürme suçundan verilen 'ceza verilmesine yer olmadığına' ilişkin ilk derece mahkemesi kararının istinaf incelemesi sonucunda esastan reddi üzerine yapılan temyiz başvurusunu incelemiştir. Mahkeme, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-h maddesi uyarınca, 'ceza verilmesine yer olmadığına' dair kararların istinaf incelemesi sonucu verilen esastan ret kararlarının temyiz edilemeyeceğini belirterek, temyiz istemini reddetmiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesi, kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının reddine dair bölge adliye mahkemesi kararını incelemiştir. Sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazlarını yerinde görmeyen Yargıtay; tasarlamanın koşullarının oluşmadığını, haksız tahrik ve takdiri indirimlerin yerinde olduğunu ve şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edilmediğini belirterek hükmü oy çokluğuyla onamıştır. Kararda, meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkin bir karşı oy görüşü de yer almaktadır.

Kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçlarına ilişkin yapılan temyiz incelemesinde; Bölge Adliye Mahkemesi'nin meşru savunma, haksız tahrik ve ceza tayinine ilişkin kararlarında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle temyiz istemlerinin esastan reddine ve hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

Kasten öldürme suçuna ilişkin yapılan yargılamada, sanıkların meşru müdafaa kapsamında hareket ettikleri ve diğer sanık yönünden ise delil yetersizliği bulunduğu gerekçesiyle verilen beraat kararlarının hukuka uygun bulunarak onanması.

Yargıtay 1. Ceza Dairesi, kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama gibi çeşitli suçlara ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı incelemiştir. Kararda; sanıkların bir kısmı hakkındaki ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar ile bazı beraat kararlarının 5271 sayılı CMK'nın 286/2-g ve 286/2-h maddeleri uyarınca temyiz edilemez olduğu gerekçesiyle temyiz istemleri reddedilmiş; diğer sanık yönünden ise yapılan incelemede beraat kararında hukuka aykırılık görülmeyerek hüküm onanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, sanığın meşru müdafaada sınırın aşılması (TCK 27/2) hükümlerinden yararlanması gerektiğini savunarak Yargıtay 1. Ceza Dairesinin onama kararına itiraz etmiştir. Daire, sanığın maktulün hayati bölgesine (baş) ateş etmesi, uyarı ateşi imkanı bulunmasına rağmen bunu kullanmaması ve eylemin mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaşla değil, doğrudan öldürme kastıyla gerçekleştirildiği gerekçesiyle itirazı reddetmiş ve dosyayı nihai karar için Yargıtay Ceza Genel Kuruluna sevk etmiştir.

Sanık hakkında kasten öldürme suçundan verilen 'ceza verilmesine yer olmadığı' kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi üzerine, katılanlar vekili tarafından yapılan temyiz başvurusu; 5271 sayılı CMK'nın 286/2-h maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararların temyiz incelemesine tabi olmaması ve suçun 286/3. maddesi kapsamında istisna teşkil etmemesi nedeniyle reddedilmiştir.

Yerel mahkeme tarafından 'kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma' suçundan sanıklar hakkında 'meşru savunmada sınırın aşılması' (TCK 27/2) gerekçesiyle verilen 'ceza verilmesine yer olmadığına' dair kararın, Yargıtay tarafından yapılan temyiz incelemesi neticesinde hukuka uygun bulunarak onanmasıdır.