Yargıtay 2. Ceza Dairesi, 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesi kapsamında yapılan uyarlama yargılamasında, lehe yasanın belirlenmesinin takdir hakkı veya inceleme/araştırma gerektirdiği hallerde duruşma açılmasının zorunlu olduğunu vurgulamıştır. Ayrıca, önceki ve sonraki kanunların tüm hükümlerinin ayrı ayrı uygulanarak sonuç cezaların karşılaştırılması gerektiği ilkesine uyulmadan, eksik inceleme ile evrak üzerinde karar verilmesini bozma nedeni saymıştır.

Hükümlü hakkında 765 sayılı TCK döneminde adam öldürme suçundan verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü sonrasında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesiyle yapılan uyarlama yargılaması neticesinde, lehe kanun değerlendirmesi yapılarak verilen 18 yıl hapis cezası hükmünün hukuka uygun bulunarak onanmasıdır.

Uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek kanun yolunun 'itiraz' olduğu, bu kararların temyiz edilemeyeceği ve 5271 sayılı CMK'nın 264/1. maddesi uyarınca dosyanın itiraz merciine gönderilmesi gerektiği yönünde bir usul kararıdır.

Yargıtay, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun temyiz değil itiraz olduğunu belirterek, sanık müdafiinin temyiz başvurusunu incelemeksizin iade etmiştir. Kararda, 5275 sayılı Kanun'un 98-101. maddeleri uyarınca bu tür kararların temyiz edilemeyeceği, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi gereği kanun yolu merciinde yanılmanın başvuru hakkını ortadan kaldırmayacağı ve dosyanın itiraz merciine gönderilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararların temyiz edilemeyeceğini, bu kararlara karşı başvurulabilecek kanun yolunun 5275 sayılı Kanun'un 101/3. maddesi uyarınca itiraz kanun yolu olduğunu belirterek, temyiz istemini incelemeksizin iade etmiştir. Kararda, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca başvurunun itiraz merciine gönderilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararların temyiz yoluna değil, itiraz yoluna tabi olduğunu hükme bağlamıştır. Mahkeme, 5275 sayılı Kanun'un 98-101. maddeleri uyarınca uyarlama kararlarının temyiz edilemeyeceğini, ancak 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi gereği başvurunun yanlış kanun yoluna yapılmış olması halinde dosyanın itiraz merciine gönderilmesi gerektiğini belirterek, temyiz incelemesi yapılmaksızın dosyanın iadesine karar vermiştir.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun temyiz değil, 5275 sayılı Kanun'un 101/3. maddesi uyarınca itiraz yolu olduğuna hükmetmiştir. Mahkeme, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca başvurunun itiraz merciince değerlendirilmesi gerektiğine karar vererek, temyiz incelemesi yapılmaksızın dosyanın iadesine karar vermiştir.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek kanun yolunun temyiz değil, itiraz olduğunu belirterek, dosyanın temyiz incelemesi yapılmaksızın itiraz merciine gönderilmek üzere iadesine karar vermiştir. Kararda, 5275 sayılı Kanun'un 98-101. maddeleri uyarınca uyarlama yargılaması kararlarının itiraz yoluna tabi olduğu vurgulanmıştır.

Dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü sonrası, 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesiyle yapılan uyarlama yargılamasında, mahkemenin lehe yasa karşılaştırmasını usulüne uygun yaptığı gerekçesiyle hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairesi, 2005 yılında verilen bir uyarlama kararına karşı 20 yıl sonra yapılan temyiz başvurusunu süre aşımı nedeniyle reddetmiştir. Ancak, re'sen yapılan incelemede, yerel mahkemenin 765 sayılı TCK'dan 5237 sayılı TCK'ya uyarlama sürecinde hükümlünün savunmasını almadan, duruşma yapmadan ve gerekçesiz bir şekilde 'aynen infaz' kararı vermesini usul ve yasaya aykırı bularak kararı bozmuştur.

Danıştay 6. Dairesi, yapı denetim faaliyetlerinin durdurulmasına ilişkin idari işlemin iptali istemiyle açılan davada, İdare Mahkemesinin iptal kararını onamıştır. Karar, oyçokluğuyla alınmış olup, karşı oy yazısında idari yaptırımlarda 'lehe kanun' uygulamasının sınırları ve 'derhal uygulama' ilkesi üzerinde durulmuştur. Karşı oyda, idari işlemin tesis edildiği tarihte yürürlükte olan mevzuatın esas alınması gerektiği, sonradan yürürlüğe giren lehe düzenlemelerin geçmişe yürütülemeyeceği ve idari yargı merciinin idarenin yerine geçerek ceza uygulama yetkisinin bulunmadığı vurgulanmıştır.

Danıştay 6. Dairesi, yapı denetim faaliyetlerinin durdurulması işlemine karşı açılan iptal davasında, yerel mahkemenin işlemi iptal eden kararını onamıştır. Karar, idari yaptırımlarda 'lehe kanun' ilkesinin uygulanması ve idari işlemlerin yargısal denetiminin tesis edildiği tarihteki mevzuata göre yapılması gerektiği hususunda yoğun bir karşı oy gerekçesi içermektedir. Karşı oy, idari yaptırımların tesis edildiği tarihten sonra yürürlüğe giren lehe kanun düzenlemelerinin, geriye yürüyerek işlemi hukuka aykırı hale getiremeyeceğini, idarenin işlem tarihinde mevcut olmayan bir düzenlemeye göre hareket etmesinin beklenemeyeceğini savunmaktadır.

Yapı denetim faaliyetlerini usulüne uygun yerine getirmediği gerekçesiyle 1 yıl süreyle meslekten men cezası alan davacının, bu işlemin iptali istemiyle açtığı davada İdare Mahkemesi işlemi iptal etmiştir. Danıştay Altıncı Dairesi, İdare Mahkemesinin işlemin tesis edildiği tarihten sonra yürürlüğe giren lehe kanun hükümlerini (Yapı Denetim Kanunu değişiklikleri) gerekçe göstererek işlemi iptal etmesini hukuka uygun bularak kararı onamıştır. Kararda, idari yaptırımlarda lehe kanun uygulaması ve zaman bakımından uygulama ilkeleri tartışılmış, karşı oy yazısında ise idari yaptırımların tesis edildikleri tarihteki mevzuata göre denetlenmesi gerektiği savunulmuştur.

Ruhsatsız inşaat nedeniyle kesilen idari para cezasının, 5252 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesiyle birlikte lehe olan hükümlerin uygulanması ve ceza üst sınırının yeniden hesaplanması gerektiği gerekçesiyle bozulması.